Peñón de Ifach

Peñón de Ifach to wapienna skała o wysokości 332 m w Calpe, połączona z lądem przesmykiem i chroniona jako park przyrody. Szlak od centrum interpretacji parku prowadzi przez wykuty w skale tunel na szczyt, skąd widać Calpe, dawne saliny i przesmyk. Na zboczu zachowały się ruiny średniowiecznej osady Pobla d'Ifac.

Peñón de Ifach, po walencku Penyal d'Ifac, to ogromny wapienny masyw o wysokości 332 m, połączony z lądem przesmykiem z osadów. Geologicznie jest jednym z ostatnich wzniesień Gór Betyckich. Park przyrody utworzono 19 stycznia 1987 roku na 45 ha, a 2 kwietnia 2015 roku powiększono go do 53,3 ha. Na skałach rosną rzadkie rośliny, m.in. endemiczna silene de Ifach, a w parku odnotowano około 80 gatunków ptaków, w tym sokoła wędrownego, sokoła eleonory i kormorana czubatego. Na północnym zboczu leżą ruiny Pobla d'Ifac, osady otoczonej murem o długości 800 m z jedenastoma wieżami. Jej budowę zlecił w 1282 roku Piotr III Aragoński, a na dobre ruszyła ona w 1298 roku z inicjatywy admirała Rogera de Llúrii. Osada została częściowo zniszczona w 1359 roku, podczas wojny Kastylii z Aragonią, i opuszczona około 1400 roku, a dziś co roku prowadzone są tu kampanie wykopaliskowe. Szlak zaczyna się przy centrum interpretacji parku i do tunelu jest łatwy, a dalej robi się bardziej stromy i wymagający. Tunel o długości około 50 m kazał wykuć w 1918 roku Vicente París, ówczesny właściciel skały. Za tunelem ścieżka prowadzi po wygładzonej, śliskiej skale, na co często zwracają uwagę goście, dlatego potrzebne są zamknięte buty trekkingowe. Ze szczytu widać Calpe, dawne saliny i przesmyk, a w pogodne dni także Ibizę, Formenterę i przylądek Santa Pola. Od 2020 roku na szlak na szczyt obowiązuje dzienny limit osób i wcześniejsza rezerwacja online, a w czasie alertu pożarowego park bywa całkowicie zamykany. Wiosną, w okresie lęgowym, mewy romańskie bronią swojego terytorium i potrafią być agresywne wobec turystów. Jeden z gości pisze, że wejście od bramy parku zajęło mu około pół godziny w każdą stronę, i radzi wyjść wcześnie, by uniknąć tłoku na ścieżce. Inny odwiedzający poleca osobom, które nie wchodzą na szczyt, spacer u podnóża skały i oglądanie jej z różnych stron.